W kałuży krwi...

Rozdział 2; Nieostrożna

2011-12-09T18:28:00.000+01:00

Rozdział 2

Nieostrożna

Było ciepłe popołudnie. Słońce przyjemnie grzało oraz wiał delikatny wiaterek. Karmin podjechała motorem pod swój pałac. Skoro za zlecenia dostaje tyle kasy, to czemu by nie zaszaleć? Wszystko tutaj było projektu dziewczyny. Nie lubiła, gdy ktoś obcy kręci się po jej terenie, z resztą, wychodziła z założenia, że jeśli chce się coś mieć zrobione dobrze, trzeba to zrobić samemu.

Podjazd był wyłożony szarą kostką brukową, a po obu jego stronach rosły stare wierzby płaczące. Na jego końcu, zrobione było małe „rondo”, a w jego środku stała kamienna, stara fontanna, w której rosły fioletowe, zwisające kwiaty. Z podjazdu można było skręcić w prawo i jechać do garażu, lub po szarych, szerokich schodach wejść do środka pałacu. Ten zbudowany był z szarej cegły i składał się z dwóch części; pierwszej prostokątnej oraz okrągłej, znajdującej się zaraz za nią. Tą drugą oplatał pnący się bluszcz. Na czarnym dachu stały małe gargulce. Za pałacem był stawek z mostkiem i malutkim wodospadem oraz rosło dużo roślin, zarówno tych egzotycznych jak i tutejszych, a to wszystko otoczone było ślicznym parkiem, który najładniej wyglądał jesienią z masą kolorowych liści.

- Dziękuję! Nareszcie w domu! – odsapnęła z ulgą Karmin. Z kieszenie spodni wyjęła klucze i podeszła do masywnych, drewnianych drzwi. Otworzyła zamek, po czym pchnęła jedno skrzydło i weszła do środka.

W korytarzu znajdowały się drzwi do szafy na kurtki i płaszcze, szafka z półkami i szufladami oraz wielkie lustro na przeciwnej ścianie. Meble oraz oprawa lustra były wykonane z ciemnobrązowego drewna, a podłogę przykrywał czerwony, mięciutki dywan. Dziewczyna Podeszła do ceglanej ściany i wyłączyła alarm.

- Co za ulga. – stwierdziła, gdy tylko zdjęła buty i postawiła stopy na dywanie. Wzięła szpilki w rękę i zaczęła kierować się na koniec korytarza, by następnie po marmurowych schodach wejść na piętro. Chłodna posadzka przyjemnie łagodziła ból w stopach. Po dojściu, skierowała się do lewego skrzydła i weszła do pierwszego pokoju po prawej stronie. Nareszcie znalazła się w sypialni.

Pokój utrzymany był w kolorach błękitu, bieli i czerni. Pod prawą ścianą stało wielkie łóżko z czarną pościelą. Obok niego znajdował się biały stolik nocny. Na przedniej ścianie było wielkie okno, przez które wpadały do pokoju promienie zachodzącego słońca. Parapet obity był niebieskim materiałem, a na nim leżało mnóstwo poduszek. Na lewo od niego, na statywach stały gitara elektryczna, basowa i klasyczna, a nad nimi wisiała tablica korkowa, do której poprzypinano zdjęcia. Cała lewa ściana zastawiona była białymi regałami. Znajdowały się tam; aparaty, albumy ze zdjęciami, kilka książek, laleczki voo – doo i inne pamiątki z Hiszpanii oraz innych krajów, kolekcja płyt, DVD i wielkie głośniki oraz wiele więcej. Poza tym, na ścianach wisiało mnóstwo obrazów namalowanych i narysowanych przez Karmin. Z sypialni przechodziło się do wielkiej garderoby, w której stało lustro i toaletka oraz znajdowały się białe, zabudowane szafy, a tam kolejne drzwi prowadziły do łazienki, wyłożonej kremowymi i czerwonymi kafelkami na ścianach, a białymi na podłodze. Stały tam kibelek, umywalka z wielkim lustrem, kilka białych szafek, obszerna wanna i kabina prysznicowa.

Karmin od razu skierowała się do łazienki i najpierw wzięła długą, relaksującą kąpiel z dodatkiem musującej kulki lawendowej, a potem wyjęła z szafki apteczkę i zajęła się opatrywaniem rany po postrzale. Mimo, że już powoli zaczynała się goić, Karmin oczyściła ją wodą utlenioną, zszyła i owinęła brzuch bandażem.

- Cholera, pedał jeden. – przeklinała pod nosem idąc w stronę łóżka. Gdy tylko położyła głowę na poduszce od razu odpłynęła.

***

Rano obudziła się bardzo zmęczona. Chciała sobie jeszcze pospać kilka godzin, ale przypomniała sobie, że musi wykonać pilny telefon.

„Przydałoby się też coś przekąsić”, pomyślała. Założyła na siebie puchaty szlafrok i powoli zeszła po schodach. Od razu skierowała się do kuchni.

Wszystkie szafki i półki były czarne, blaty wykonano z białego marmuru dla kontrastu. Na środku znajdowała się murowana wysepka, która służyła do przygotowywania potraw, oraz dwa wysokie krzesła. Oprócz tego w kuchni znajdowały się; zmywarka, kuchenka z piekarnikiem i zabudowana lodówka.

Karmin postawiła czajnik z wodą na kuchence i wyjęła z szafki biały kubek, do którego nasypała kawy. W czasie, gdy woda będzie się gotować ona postanowiła przygotować sobie coś na śniadanie. Otworzyła lodówkę, a jedyne, co tam było, to mleko.

- Trzeba zrobić zakupy. – powiedziała do siebie. Wyjęła je i położyła na stole, poszukała swojej ulubionej białej miseczki i ostatniej porcji cynamonowych płatków. Szybko zjadła swoje skromne śniadanie i pobiegła do pokoju, aby się ubrać i umyć. Po chwili już była gotowa i stała w garażu. Miała na sobie czarne rurki, wczorajsze czarne szpilki i ciemnogranatową, skórzaną kurtkę. Oprócz tego w ręce trzymała jeszcze pojemną, czarną torebkę i błękitną chustkę.

Garaż był pomalowany na biało, w suficie zamontowane były halogeny. Pod jedną ze ścian ustawione były czarne szafki z narzędziami oraz jedna na ubrania robocze. W samym środku pomieszczenia stały trzy pojazdy: wspaniały, granatowy motor Ducati Monster 1100, czerwone Ferrari 458 Italia oraz srebrne Porsche Panamera.

Karmin wsiadła do Ferrari i odpaliła silnik. Przyjemnie było słuchać jego mruczenia. Brama się podniosła i dziewczyna wyjechała z garażu. Zrobiła kółko na rondzie i z podjazdu skręciła w prawo na drogę główną. Karmin mieszkała z daleka od ludzi, a do najbliższego miasta miała z dobre 30 km. Sięgnęła ręką pod siedzenie i wyjęła płytę Slasha, po czym włożyła ją do odtwarzacza. Chwilę potem rozległy się pierwsze dźwięki piosenki pt. „Ghost”.

***

Karmin podeszła do kasy w jednym ze sklepów czynnych całą dobę i zaczęła wykładać zakupy na ladę.

- O! Toż to Karmin Daredd! Coś cię tu dawno nie widziałam Czerwona.

„Głupie, stare babsko!”, wyzywała w myślach dziewczyna.

- Tak długo cię nie było. Myślałam, że cię już dawno zamknęli, za te twoje wszystkie wykroczenie. – ciągnęła dalej kobieta za ladą, nie zwracając uwagi na ukradkowe spojrzenia innych klientów, min. przystojnego, szarookiego chłopaka o czarnych, lekko nastroszonych włosach. Starsza pani miała siwe włosy upięte w niedbały kok i na każdego patrzyła z tą swoją arogancją i wyższością.

„Mogłaby czasami popatrzeć w lustro zamiast wyczekiwać kolejnej sensacji.”, pomyślała Karmin, „I zmienić w końcu te śmierdzące łachy!”

Za każdym razem, gdy dziewczyna tu przychodziła, to babsko za ladą miało przygotowane jakąś złośliwą uwagę na jej temat.

„A gdyby tak…”, myślała dalej, „To tylko kasjerka, mogłabym ją potem porzucić w lesie.”

- Pani Astbury, niech już da pani jej spokój. – wtrącił się szarooki, który już wcześniej przysłuchiwał się rozmowie i obserwował całą sytuację.

- O patrzcie! Wiadomości! – kobieta całkowicie zignorowała chłopaka i porzuciła kasowanie towarów Karmin, odwracając się przodem do starego telewizora, stojącego za jej plecami.

- Na ulicach Nowego Jorku nie jest już tak bezpiecznie jak kiedyś. – mówiła wytapetowana blondyna z wiadomości – To już kolejne zabójstwo w tym tygodniu. Tym razem ofiarą był syn Dereka Filipsa, znanego producenta i prezesa wytwórni płytowych. Sprawca jak i jego motyw nie są jeszcze znane. Sprawę bada FBI.

„Ja pierdole! Znowu mi się oberwie!”, przeklinała Karmin, „Byłam zbyt nieostrożna!”

***

Czarnowłosa śpieszyła się do domu, by załatwić pilną sprawę, gdy nagle na środku drogi zauważyła dwa szczeniaki rasy Akita Inu; białego i czarnego. Gwałtownie wcisnęła hamulec i zatrzymała się trzy metry przed zwierzakami. Te nawet się nie poruszyły, jakby były pewne, że nic im się nie stanie. Dziewczyna wysiadła z samochodu i ruszyła w ich kierunku. Te, gdy była tylko o krok od nich, gwałtownie wstały i zaczęły się przytulać do nóg Karmin.

- I co mam z wami zrobić? – powiedziała do szczeniaków. Te popatrzyły na nią swoimi czarnymi oczkami i już wiedziała, że czekały tu właśnie na nią. Wzięła je na ręce i zaniosła do samochodu.

- Ty czarny, będziesz się nazywał Razjel, jak anioł zemsty, a ty biały będziesz Abaddon, jak anioł niszczyciel. – powiedziała Karmin patrząc po kolei na każdego. Pieski, jakby chciały wyrazić swoją zgodę, jednocześnie zawyły. Dziewczyna uśmiechnęła się do nich i wcisnęła pedał gazu.

***

Czerwone Ferrari ruszyło w drogę. Jego kierowca nawet nie zauważył, że po lewej stronie, w głębokim rowie, leży zielone auto, które stoczyło się tam zaraz po wykonaniu manewru, aby wyminąć szczeniaki stojące na środku drogi. Za jego kierownicą siedziała kobieta w beżowym żakiecie i spódniczce teraz ubrudzonej krwią, spływającej z rany na czole. Ale blondwłosa kobieta była już od kilku minut martwa, w momencie gdy udusiła ją poduszka powietrzna.

Rozdział 1; Śledztwo

2011-11-23T12:31:00.003+01:00

Nareszcie mam trochę wolnego czasu i mogę dodać nn.
Pozdrawiam!
PODKŁAD
************

Rozdział 1

Śledztwo

- Co mamy?

- Morderstwo. Ofiarą jest syn prezesa tej znanej wytwórni płytowej. Zginął natychmiast od postrzału w głowę, idealnie w środek czoła. To było około godziny trzeciej w nocy. W jego krwi znaleźliśmy alkohol, prawdopodobnie wracał z baru dwie ulicę dalej, już pytaliśmy barmana o niego. Faktycznie, był tam, ale wyszedł za jakąś młodą dziewczyną przed trzecią. Mandy robi właśnie jej portret pamięciowy na podstawie jego zeznań.

- Są jacyś świadkowie tutaj?

- Kilka osób mówiło, że słyszało w nocy huk, ale nikt nie przyszedł tego sprawdzić, bo myśleli, że to koty buszujące w kontenerach ze śmieciami.

- W takim razie, kto znalazł trupa?

- Przypadkowy przechodzień, już go przesłuchaliśmy, nic nie widział.

- Hmmm…

Mężczyzna w szarym garniturze pochylił się nad zwłokami przykrytymi białym materiałem i odsłonił je, chcąc przyjrzeć się ranie. Niektórzy mogliby stwierdzić, że jest on za młody jak na agenta FBI, ponieważ wyglądał jak model z okładki pisma o modzie, z tymi czarnymi, niedbale ułożonymi włosami i szlachetnymi rysami twarzy. Tylko jego poważne, szare spojrzenie, świadczyło o tym, że musiał pełnić jakąś odpowiedzialną funkcję. Po chwili wstał i spojrzał na swoją czarnoskórą partnerkę. Musiał przyznać, że jeszcze rok temu nie uśmiechało mu się pracować z niedoświadczoną nowicjuszką. Pamiętał dokładnie, gdy przyszła pierwszego dnia do pracy; ciemnobrązowe włosy potargane przez wiatr układały się we wszystkie strony, zielona bluzka, niebieskie jeansy i nieśmiałe spojrzenie. Teraz to co innego: bardzo poważna, z włosami upiętymi w koka, ubrana w szarą marynarkę i spodnie, czeka na jego opinię.

- Co? Coś mam na twarzy? – zaniepokoiła się.

- Nie, nic. Po prostu myślę. Są jakieś ślady? – zapytał. Musiał stwierdzić, że agentka Anna Grey była bardzo ładna, ale całkiem nie w jego typie.

- Tylko pojedynczy ślad opon. Nasi technicy już to sprawdzają. Mają nas powiadomić, gdy coś znajdą.

- Hmmm…

***

„Agent Damon Knight. Przystojny, jak model z okładki pisma o modzie. Szkoda, że całkiem nie w moim typie”, pomyślała Anna.

- Na pewno przeoczyliśmy jakiś szczegół. – powiedział Damon, pocierając ręką kark. – Zawsze są jakieś ślady. To wygląda jak robota zawodowca.

- Ta sprawa na razie musi poczekać. W biurze czeka na nas papierkowa robota. – powiedziała agentka Grey.

- Znowu weszły jakieś głupie ustawy. Zamiast ścigać przestępców, musimy wypełniać raporty i inne świstki.

- Co powiesz, żebyśmy poszli na jakieś śniadanie przed 5-cio godzinnym siedzeniem za biurkiem?

- Dobra, ale dzisiaj ty płacisz.

- Niech ci będzie.

- U Billa?

- U Billa.

- Przekaż jeszcze Clarkowi, żeby zabezpieczył teren i zebrał wszystkie dowody, zanim zlecą się tu paparazzi.

***

W tym samym czasie, trasą z Nowego Yorku do Philadelphii, na granatowym motorze jechał motocyklista w czarnym kasku i granatowej, skórzanej kurtce. Prawdopodobnie, złamał on już wszystkie przepisy ruchu drogowego. Po chwili, zrównało się z nim czarne Ferrari z opuszczoną szybą. Kierowca wyciągnął z pod marynarki broń i wycelował w motocyklistę. Słychać było wystrzał, a potem nastąpiła eksplozja. Czarne, zmiażdżone po spektakularnym dachowaniu Ferrari, chłonęły płomienie.

Prolog

2011-09-26T16:31:00.001+02:00

Hej!

Jak obiecałam- jest Prolog. Jeżeli zauważycie jakieś błędy, poinformujcie mnie o tym.

Miłego czytania!

PODKŁAD

-----

- Nazywam się Karmin Selene Daredd. Normalnie się tym nie chwale, ale jestem wybuchową mieszanką krwi anielicy i samego Lucyfera, o czym oczywiście nikt nie wie. Zazwyczaj takie istoty są likwidowane przez tych z góry, mam tu na myśli pół anioły, pół demony; ale bycie dzieckiem władcy piekieł daje nietykalność. Oprócz mnie, na ziemi żyją dwaj moi bracia; „święty” i idealny Max oraz głupi i uciążliwy David, ale nie utrzymuje z nimi kontaktów. Jestem drugim dzieckiem zaraz po „świętoszku”, ach te geny matki, a przed tym debilem. Zajmuję się likwidowaniem demonów, wampirów i innych dzieci nocy. Pewnie się zastanawiasz jak mogę mordować moich pobratymców. Jak widać można i nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. Oczywiście, jeżeli nie narażają się naszej Wielkiej Radzie Łowców, zostawiam ich w spokoju i pozwalam dalej egzystować w tym brudnym świecie. Co się tak patrzysz? Tak, jestem Łowczyniom. Do walki używam dwóch oburęcznych srebrnych mieczy z motywem smoka na klindze, a w butach zawsze trzymam dwa srebrne sztylety z rubinowymi rękojeściami. Jak widzisz, mam też nieprzeciętną urodę, ładną figurę i, co najlepsze, metr dziewięćdziesiąt wzrostu. Najlepsze jest to, że jako jedyna z mojego rodzeństwa, gdy jestem super wściekła, przechodzę transformację. Widzę, że nie rozumiesz. Ach… Spójrz, teraz mam długie do pasa, czarne włosy z grzywką opadającą na szare oczy, których źrenice potrafię zwężać w pionowe szparki. A gdy jestem wściekła włosy zmieniają kolor na biały i skaczą pomiędzy nimi niebieskie wyładowania, a oczy robią się czerwone oraz dostaję super siły. Jest to bardzo przydatne. No, to tyle o mnie. Niestety, nikt nie może się o tym dowiedzieć, więc muszę cię zabić. Cóż, byłeś uroczy, ale żegnaj.

Huk. Ciało z głuchym pacnięciem upadło na chłodną ziemię w ciemnym zaułku. Po chwili wypłynęła z niego stróżka świeżej krwi. Jedynymi świadkami tego zdarzenia były liczne koty siedzące na kontenerach ze śmieciami.

- Zapomniałam dodać, że lubię też broń palną. Zawsze powtarzam, że nie ma to jak porządna spluwa. – powiedziała czarnowłosa, na oko osiemnastoletnia, dziewczyna, odwracając się na pięcie. Nie dało się ukryć, że była bardzo ładna, ale najbardziej zapadał w pamięć jej tatuaż przedstawiający smoka oplecionego wokół lewej ręki. Leniwym krokiem podeszła do granatowego motoru, stojącego przy krawężniku. Powoli rozejrzała się, po czym założyła kask i ruszyła z piskiem opon, zostawiając czarny ślad na drodze.